Reumatolog

Zespół Sjögrena

admin 24 lipca 2012 Choroby reumatyczne Brak komentarzy

Zespół Sjögrena jest chorobą reumatyczną, przewlekłym, postępującym schorzeniem posiadającym podłoże autoimmunologiczne. Uszkodzenie występuje w komórkach ślinianek i w gruczołach łzowych. Choroba swoją nazwę zawdzięcza szwedzkiemu lekarzowi Henrikowi Sjögren, który był okulistą i przedstawił opis tego zespołu w roku 1933. W skład jednostki chorobowej zwanej zespół Sjögrena zaliczamy: chorobę Mikulicza, zapalenie spojówkowo-rogówkowe oraz zmiany stawowe mające charakter Reumatoidalnego Zapalenia Stawów.

W pierwotnej fazie obejmuje gruczoły związane z wydzielaniem zewnętrznym. Występuje on głównie u kobiet po czterdziestym i pięćdziesiątym roku życia. Przyczyna choroby zwanej zespołem Sjögrena jest nieznana. Przypuszczalnie pewną rolę odgrywa infekcja wirusami CMV, HCV, EBV oraz HIV.

Typowe objawy zespołu Sjögrena to:

  • suchość występująca w błonach śluzowych do których należą suche zapalenie spojówki i rogówki (kseroftalmia),
  • suchość w jamie ustnej (kserostomia), głośni i śluzówek w narządach płciowych,
  • zapalenie zanikowe lub powiększenie gruczołów ślinowych, towarzyszyć temu może nieżyt żołądka z atrofią,
  • beznadżerkowe zapalenie wielostawowe,
  • objaw Raynauda z brakiem teleangiektazji albo owrzodzenia palców,
  • zaburzenie poprawnego działania gruczołów wydzielania zewnętrznego, mogące powodować: upośledzenie w czynnościach płuc, wątroby, naczyniach krwionośnych czy nerek
  • mogą występować inne choroby autoimmunologiczne t.j. RZS, toczeń trzewny, zapalenie wielomięśniowe oraz twardzina układowa,
  • zwiększa się również ryzyko, że nastąpi rozrost komórek nowotworowych w układzie chłonnym.

U chorych na zespół Sjögrena na rozwój chłoniaka mogą wskazywać następujące objawy:

  • gorączka,
  • nacieki w płucach,
  • narastające zmęczenie,
  • powiększenie śledziony, węzłów chłonnych, wątroby, ślinianki przyusznej,
  • nocne poty,
  • niewydolność nerek,
  • gammapatia monoklonalna,
  • narastająca niedokrwistość,
  • spadek stężenia surowiczych immunoglobulin M.

Leczenie choroby posiada charakter objawowy i związany jest z utrzymaniem odpowiedniego nawilżenia na powierzchniach błon śluzowych, można stosować sztuczne łzy czy sztuczną ślinę. Osoby u których zaobserwowano występowanie przewlekłych objawów w układzie ruchu zastosować można przeciwzapalne leki niesteroidowe. Cięższe postacie choroby leczy się kortykosterydami lub metotreksatem.

Podziel się z innymi !!!

Wstaw komentarz